Sie schämte sich jahrelang für ihre Anfälle und hatte eine alles andere als unbeschwerte Kindheit. Nun möchte Fleur Hofstee (18) aus Utrecht mit ihrer Geschichte Leidensgenossen helfen. „Ich fühlte mich sehr allein.“
Dit artikel is afkomstig uit het AD. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten en tijdschriften op NU.nl. Daar lees je hier meer over.
Het is druk in de koffiezaak in Leidsche Rijn. Om de paar minuten stapt wel iemand naar binnen of naar buiten. Fleur is bewust pontificaal bij de ingang aan een tafel gaan zitten. Zo heeft ze goed overzicht en kan ze alles in zich opnemen. Dat zorgt voor veel prikkels maar is een bewuste keuze, legt ze uit.
Ze is van ver gekomen
„Een jaar geleden had ik dit echt nog niet gekund. Hier zo in de drukte in een koffiezaak gaan zitten, om een interview te geven.“ Ze komt van ver, heel ver legt ze uit. Wie niet beter weet, ziet een goedlachse en kerngezonde jonge vrouw, zelfverzekerd aan een tafel zitten. Maar van binnen worstelt Fleur, met angsten. Tijdens het gesprek dwaalt haar blik soms af, lijkt het soms of ze zichzelf even tot de orde roept om in het hier en nu te blijven.
„Toen ik elf jaar oud was openbaarden de angsten zich voor het eerst openlijk bij mij. Maar de jaren ervoor ben ik er achteraf bekeken ook al druk mee geweest.“
Enorme impact op haarzelf en haar ouders
Haar angststoornis zorgt sinds die tijd voor een isolement, dat steeds groter wordt en enorme impact heeft op Fleur zelf en haar ouders. Uiteindelijk komt ze zelfs anderhalf jaar volledig thuis te zitten. „Ik heb in al die jaren wel vijftig specialisten gezien en gesproken.“ Soms zelfs in de auto, als Fleur bij het ziekenhuis niet verder durfde dan daar.
Naar school gaan lukt niet en andere meiden vinden haar vooral raar, weten niet wat ze met haar aan moesten en keren zich van haar af. En omdat het Fleur zelf niet lukt om over haar angsten te praten, worden ook haar ouders hoe langer hoe radelozer, vertelt haar moeder. Ze zag haar dochter afglijden en had geen idee waardoor.
Fleur: „Het is dat ik in die tijd mijn hond Sterre al had. Niemand begreep hoe ik mij voelde. Ikzelf ook niet. Ik heb heel lang gedacht en gevoeld dat ik de enige was met dit probleem, omdat niemand mij begreep. Ik voelde me heel erg afwezig, voelde mijn benen niet meer, mijn handen gingen tintelen. Het is zo eng als je niet weet wat je voelt. Dan ga je dingen vermijden, blijf je thuis tussen de muren, waar je je veilig voelt. Ik kende mijn lichaam niet meer.“
Eindelijk voelt ze erkenning
Totdat ze een psycholoog tegenkomt die haar wél begrijpt. Omdat die iets vergelijkbaars heeft meegemaakt in haar eigen jonge jaren: een angststoornis. Na jaren van zwijgen, stuiten op onbegrip en op onwetendheid, kan Fleur nu plotseling haar verhaal kwijt en voelt ze herkenning. „Eindelijk iemand die begreep wat ik heb.“
Nu ze zelfs zover is dat ze in het openbaar praat over haar angsten, wil ze anderen helpen. Door te laten zien dat ze niet de enige zijn met zo’n probleem. Het resultaat is een podcast die binnenkort uitkomt met de titel: Het komt goed. „Om anderen te helpen via mijn eigen verhaal en met meer informatie over wat angst nou eigenlijk is. Ik heb nooit iemand gehad die tegen mij zei ‚het komt goed Fleur‘. Ik hoop nu die persoon te kunnen zijn voor iemand anders.“
Dann wird deine Welt sehr klein
Ihre Mutter sagt: „Was viele Menschen zu Corona-Zeiten hatten, hatten wir auch in den Jahren davor: Wir waren zu Hause bei Fleur. Dann wird deine Welt ganz klein.“ Schon als kleines Kind hatte Fleur Angst vor der Scheidung ihrer Eltern. Doch ob dies der Grund für ihre anfänglichen Ängste war, ist unklar. Die Angststörung liege jedenfalls nicht in der Familie, weiß die Mutter.

Was ist eine Angststörung?
Menschen mit einer Angststörung sind sehr ängstlich und besorgt über Situationen, in denen keine unmittelbare Gefahr besteht. Eine Angst- und Sorgenstörung verursacht im täglichen Leben starke Ängste, ohne dass eine wirkliche Gefahr besteht. Eigentlich hat jemand mit dieser Störung immer Angst.
Die Angst ist so groß, dass eine Person körperliche Beschwerden wie Herzrasen, Schwitzen oder Hyperventilation verspürt. Jemand versucht, Situationen zu verhindern, in denen dies passieren kann.
Manchmal ist die Angst so groß, dass sich jemand nicht mehr traut, das Haus zu verlassen. Agoraphobie wird auch Straßenangst oder Agoraphobie genannt: Oft traut sich jemand nicht, alleine nach draußen zu gehen. Wenn dies geschieht, kann die Angst so groß werden, dass es zu einer Panikattacke kommt. Die starke Angst entsteht vor allem an Orten, an denen man nur schwer entkommen kann. Zum Beispiel, weil es viele Menschen gibt. Oder weil die Räume offen oder geschlossen sind. Ungefähr einer von hundert Menschen in den Niederlanden leidet an Agoraphobie. Frauen leiden häufiger unter Agoraphobie als Männer.
Leider kann dieser Inhalt nicht angezeigt werden Für die notwendigen Cookies haben wir keine Erlaubnis. Bitte akzeptieren Sie Cookies, um diesen Inhalt anzuzeigen.